จุดเริ่มต้นในจุดจบ

posted on 13 Feb 2012 19:49 by blackwave directory Diary

วันนี้ เป็นวันปัจฉิมนิเทศของเรา

 

ทั้งๆที่รู้สึกว่า เช้านี้ ทุกอย่างกำลังจะกลับสู่สภาวะปกติแล้ว ไม่มีสอบอะไรมากวนใจ จะได้ไปโรงเรียนสบายๆไม่ต้องหอบหนังสือหอบกระดานวาดรูป จะได้ไปนั่งคุยเล่นกับเพื่อน นั่งฟังเพลง กินข้าว หัวเราะด้วยกัน

แต่ มันก็เป็นเช้าสุดท้ายแล้ว ที่เราจะได้ใส่ชุดนักเรียน ได้บอกว่า เราเป็นนักเรียนของโรงเรียนนี้

 

 

 

ใจหายอย่างน่าประหลาด เมื่อการแสกนบัตรลงเวลาเรียนครั้งสุดท้ายมาถึง

เราถามตัวเองเบาๆว่า มันจะไม่มีอีกแล้วหรือ วันที่จะเดินมา ทำหน้ามึนๆใส่อาจารย์วิชาถ่ายภาพที่ยืนอยู่หน้าเครื่องลงเวลาทุกๆวัน จะไม่มีอีกแล้วหรือ วันที่ต้องเดินตัวลีบๆ เอากระเป๋าปิดเอวเพื่อหลบรองผ่ายปกครองที่ชอบมายืนรับเด็กหน้าโรงเรียนเพราะลืมใส่เข็มขัดมาโรงเรียนแบบจงใจ มันจะไม่มีอีกแล้วหรือ วันที่ฉันจะเปิดประตูห้องเรียนไปแล้วทักเพื่อนด้วยคำว่า สวัสดีชาวโลก และ วันนี้ไม่มีการบ้านจ้องส่งใช่มั้ย

 

คำตอบคือ ไม่มี

 

 

 

 

 

 

หกปีที่เคยคิดว่านานเมื่อตอนเข้ามา กลับกลายเป็นว่าคล้ายกับลมหายใจเฮือกเดียวเมื่อกำลังจะจบออกไป

ปากฉันบ่นเรื่องโรงเรียน บ่นเรื่องอาจารย์ แต่พอถึงวันนี้ฉันกลับรู้ ว่าฉันรักที่นี่มากขนาดไหน

 

 

ไม่ได้รักในตัววัตถุ สถานที่ หรือใดใดที่จับต้องได้

ฉันรักความทรงจำตลอดหกปีที่มีสถานที่แห่งนี้อยู่

 

 

 

 

ห้องเรียนหลายๆห้อง อาคารเรียน สระว่ายน้ำ โรงยิม ห้องแล็บ ห้องสมุด ห้องพระพุทธ ห้องนาฏศิลป์ โรงอาหาร ห้องประชุม ระเบียงทางเดิน 

เหล่านี้ ล้วนมีรอยเท้าที่มองไม่เห็นของเพื่อนๆและเราย่ำเดินอยู่

 

ในอกมันโหวงๆ พอมาคิดว่า ต่อให้อีกหลายวัน หลายเดือน หลายปีข้างหน้า เรากลับมาเดิน ที่ตรงนี้ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน มาเดินในฐานะนักเรียนอีกแล้ว

 

เพราะวันนี้ นับตั้งแต่วินาทีที่เท้าของแต่ละคนเดินพ้นเขตโรงเรียนออกไป พวกเรา ก็กลายเป็นศิษย์เก่าสาธิตปทุมวันรุ่นห้าสิบสี่ไปเสียแล้ว

 

 

 

 

หกปีที่ยาวนาน แต่ก็แสนสั้น

ณ ขณะหนึ่ง เราคิดว่าเราทำอะไรในโรงเรียน และทำให้โรงเรียนไปมาก แต่ในเวลาเดียวกัน ก็กลับรู้สึกว่า เราแทบไม่ได้ทำอะไรเลย

มีหลายๆอย่างที่อยากลอง อยากทำ อยากให้ ในฐานะของนักเรียน

 

แต่พอมาถึงวันนี้ มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

 

 

 

 

ขอบคุณนะคะ สำหรับหกปีที่ผ่านมา

ถึงจะดื้อ จะเกเร จะแหกกฎ เคยลอกข้อสอบสอบย่อย เคยโดดเรียนไม่เข้าคาบ เคยหนีออกจากโรงเรียนช่วงสองสามคายสุดท้าย แต่ที่นี่ ก็ยังเป็นที่ที่ให้ที่ยืนเราได้เสมอ

เราได้ทำฉาก ได้เป็นช่างภาพโรงเรียน ได้เป็นพิธีกรงานคอส เป็นประธานชุมนุม เป็นเลขาชุมนุม เป็นกรรมการนักเรียน ได้เข้าค่าย ได้จัดค่าย ได้หัดทำอะไรหลายๆอย่างที่คิดว่าชีวิตนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้ทำที่นี่

 

ถึงจะเป็นหกปีที่มีความทุกข์และความทรงจำแย่ๆหลายอย่าง แต่ก็เป็นหกปีที่มีความสุขมากๆเช่นเดียวกัน

จนถึงวันนี้ ไม่เคยนึกเสียดายที่ตัดสินใจไม่ไปสอบเตรียมอุดมเลย

 

 

 

 

 

วันแรกที่เราก้าวเข้ามาในรั้วแห่งนี้ พวกเขารับพวกเราเป็นนักเรียนที่ห้องประชุม

และวันนี้ วันสุดท้ายของการเป็นนักเรียนที่นี่ พวกเขาก็ส่งเราที่ห้องประชุม เช่นกัน

 

 

กล้าพูดอย่างเต็มปาก ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ เป็นได้เพราะได้ที่นี่หล่อหลอมขึ้นมา และเราก็คงไม่ได้เป็นแบบนี้ หากเราไม่ได้อยู่ที่นี่ จนถึงตอนนี้ จนจบแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

รักนะคะ สาธิตปทุมวัน

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet